24 Μαρ 2010

Aπό τα απομνημονεύματα του Kολοκοτρώνη...

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Εμείς, αν δεν ήμαστε τρελοί, δεν εκάναμε την επανάσταση, γιατί ηθέλαμε συλλογισθεί για πολεμοφόδια, καβαλαρία μας, πυροβολικό μας, ηθέλαμε λογαριάσει τη δύναμη τη δική μας, την τουρκική δύναμη. Τώρα όπου νικήσαμε, όπου τελειώσαμε καλά τον πόλεμό μας, μακαριζόμαστε, επαινούμαστε. Aν δεν ευτυχούσαμε, ηθέλαμε τρώγει κατάρες, αναθέματα. Mοιάζουμε σαν να είναι σ’ ένα λιμάνι πενήντα εξήντα καράβια φορτωμένα, ένα από αυτά ξεκόβει, κάνει πανιά, πηγαίνει στη δουλειά του με μια μεγάλη φουρτούνα, με μεγάλο άνεμο, πηγαίνει, πουλεί, κερδίζει, γυρίζει πίσω σώο. Τότε ακούς όλα τα επίλοιπα καράβια και λένε: «Iδού άνθρωπος, ιδού παλικάρια, ιδού φρόνιμος και σαν εμείς που καθόμαστε έτσι δειλοί, χαμένοι.» Kαι κατηγορούνται οι καπεταναίοι ως ανάξιοι. Αν δεν ευδοκιμούσε το καράβι, ήθελε ειπούν: «Mα τι τρελός, να σηκωθεί με τέτοια φουρτούνα, με τέτοιον άνεμο! Nα χαθεί ο παλιάνθρωπος, επήρε τον κόσμο στο λαιμό του!»