7 Ιαν 2017

Η «αλήθεια» σε εποχές παρακμής... , Πλούταρχος

Ο ρήτορας Δημάδης, που ήταν ισχυρός άνδρας στην Αθήνα εξαιτίας ότι ασκούσε πολιτική σύμφωνα με το συμφέρον των Μακεδόνων και του Αντίπατρου, επειδή αναγκαζόταν να γράφει και να λέει πολλά αντίθετα με τις αρχές και το ήθος της πόλης, ισχυριζόταν ότι έπρεπε να τον συγχωρήσουν, γιατί ασκούσε πολιτική σε πόλη ναυάγιο. Αυτό, αν και δείχνει κάποιο θράσος από την πλευρά του ρήτορα, θα μπορούσε να φανεί αληθινό, αν αναφερόταν στον πολιτικό βίο του Φωκίωνα. Διότι ο Δημάδης αποτελούσε ο ίδιος ναυάγιο της πόλης, έχοντας ζήσει και πολιτευτεί με τόση ασυδοσία, ώστε ο Αντίπατρος να πει γι’ αυτόν, όταν είχε πια γεράσει, ότι το μόνο που απέμεινε ήταν η γλώσσα και η κοιλιά, σαν σφάγιο. Όσο για την αρετή του Φωκίωνα, επειδή είχε ανταγωνιστή τις δύσκολες και βίαιες περιστάσεις, οι συγκυρίες στην Ελλάδα τον αμαύρωσαν και δεν επέτρεπαν να λάμψει δοξασμένη. Και δεν πρέπει βέβαια να δίνουμε προσοχή στον Σοφοκλή, που παρουσιάζει την αρετή ανίσχυρη, εκεί που λέει:

Γιατί, βασιλιά, ο νους αυτών που δυστυχούν
δεν μένει ο ίδιος, όπως ήταν αλλά φεύγει.

Πρέπει να παραδεχτούμε πως η τύχη υπερισχύει τόσο, όταν αντιπαρατάσσεται σε άξιους άνδρες, ώστε, αντί για την τιμή και την ευγνωμοσύνη που τους αξίζει, του επιβαρύνει συχνά με κακόβουλες κατηγορίες και συκοφαντίες, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνει την πίστη στην αρετή τους.

Παρ’ όλο που οι λαοί φαίνεται να εξευτελίζουν περισσότερο τους άξιους, όταν είναι ευτυχισμένοι και υπερηφανεύονται για τα σπουδαία κατορθώματά τους και τη δύναμή τους, στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Οι συμφορές κάνουν τον χαρακτήρα των ανθρώπων πικρόχολο, μικροπρεπή και επιρρεπή στην οργή, κάνοντας την ακοή δύσκολη και σκληρή, ώστε να ενοχλείται από κάθε κουβέντα και λέξη διατυπωμένη με έντονο τρόπο. Όποιος αποδοκιμάζει αυτούς που σφάλλουν φαίνεται να διαμαρτύρεται για τις δυστυχίες, ενώ όποιος μιλά με παρρησία φαίνεται να τις περιφρονεί. Όπως το μέλι ενοχλεί τα τραυματισμένα και πληγωμένα μέρη του σώματος, έτσι και τα αληθινά και φρόνιμα λόγια συχνά ενοχλούν και εξοργίζουν τους δυστυχισμένους, αν δεν διακρίνονται από κατανόηση και συγκατάβαση. Έτσι και ο ποιητής έχει αποκαλέσει τη γλυκύτητα ικανοποίηση της ψυχής, γιατί υποχωρεί στην ευχαρίστηση της ψυχής και δεν την αντιμάχεται ούτε την αποδιώχνει. Πραγματικά, όταν το μάτι έχει φλεγμονή, βρίσκει μεγάλη ευχαρίστηση στα σκοτεινά και χωρίς λάμψη χρώματα, ενώ αποφεύγει όσα έχουν λάμψη και φωτεινότητα.  Έτσι και η πόλη, που έχει περιπέσει σε ανεπιθύμητες καταστάσεις, γίνεται από αδυναμία φοβισμένη και μαλθακή, με αποτέλεσμα να μην ανέχεται την αλήθεια, τότε που περισσότερο από κάθε άλλη φορά την έχει ανάγκη, όταν πια, όταν πια τα σφάλματα είναι αδύνατο να διορθωθούν. Γι’ αυτό και τέτοια πολιτεία είναι από κάθε άποψη έτοιμη να πέσει· και καθώς πέφτει, συμπαρασύρει αυτόν που μιλούσε για ευχαρίστησή της, ενώ, προτού πέσει, αυτόν που δεν της ήταν ευχάριστος.

Πλούταρχος
Βίοι Παράλληλοι, Φωκίων - Κάτων

εκδ. Οδυσσέας Χατζόπουλος

5 Ιαν 2017

Skyfall, Adele

Ο καταναλωτικός παρασιτισμός, Παναγιώτης Κονδύλης, 1992

Ένα καθοριστικό γνώρισμα της σημερινής εθνικής ζωής, δηλ. της εθνικής ζωής μετά την γεωπολιτική συρρίκνωση του ελληνισμού [Μικρασία, Κύπρος, ελληνισμός Ρωσσίας, ελληνισμός Μέσης Ανατολής κ.ά.], είναι η απουσία εθνικών στόχων ικανών να κινητοποιήσουν συνειδητά κι μακροπρόθεσμα συλλογικές δυνάμεις. Πάνω σ’ αυτό δεν πρέπει να ξεγελιέται κανείς ούτε από τυπωποιημένες πατριωτικές κορώνες ούτε από τις ανόρεχτες μάχες οπισθοφυλακής που δόνονται για το κυπριακό - ούτε επίσης πρέπει να εκλαμβάνει ως τέτοιο στόχο την «ένταξη στην Ευρώπη»: γιατί προς αυτήν ωθεί μια μαζική επιθυμία καταναλωτικής ευζωίας, η οποία, προκειμένου να πραγματοποιηθεί, δεν θα δίσταζε και πολύ να μετατρέψει την ένταξη σε ταπεινωτική εθνική εκποίηση.

Coldplay - Viva La Vida

4 Ιαν 2017

«Δίκαιο» και Δύναμη, Παναγιώτης Κονδύλης, 1992

«Εκείνο όμως που προ παντός αρνείται να κατανοήσει σε μόνιμη βάση η ελληνική πλευρά, καθώς έχει αυτοπαγιδευθεί στις υπεραπλουστεύσεις των ηθικολογικών άλλοθι. είναι ότι κάθε ισχυρισμός και κάθε διεκδίκηση μετρούν μόνο τόσο, όσο και η εθνική οντότητα που στέκει από πίσω τους. Όποιος λ.χ. μονίμως επαιτεί δάνεια και επιδοτήσεις για να χρηματοδοτήσει την οκνηρία και την οργανωτική του ανικανότητα δεν μπορεί να περιμένει ότι θα εντυπωσιάσει κανέναν με τα υπόλοιπα «δίκαιά» του. Ούτε μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν μέσα στο διεθνές πολιτικό παιγνίδι, αν δεν έχει κατανοήσει, και δεν συμπεριφέρεται έχοντας κατανοήσει, ότι, πίσω και πέρα από τις μη δεσμευτικές διακηρύξεις αρχών ή τις αόριστες φιλοφρονήσεις, τις φιλίες ή τις έχθρες τις δημιουργεί και τις παγιώνει η σύμπτωση ή η απόκλιση των συμφερόντων. Όμως στη βάση αυτή μπορεί να κινηθεί μόνον όποιος έχει την υλική δυνατότητα να προσφέρει τόσα, όσα ζητά ως αντάλλαγμα. Με λίγα λόγια: οι κινήσεις στο πολιτικο-διπλωματικό πεδίο αποδίδουν  όχι ανάλογα με το «δίκαιο», το οποίο μάλιστα η κάθε πλευρά ορίζει για λογαριασμό της, αλλά ανάλογα με το κοινωνικό και ιστορικό βάρος των αντίστοιχων συλλογικών υποκειμένων, το οποίο όλοι αποτιμούν κατά μέσο όρο παρόμοια, όπως γίνεται και με τα εμπορεύματα στην αγορά. Επί πλέον καμμιά προστασία και καμμιά συμμαχία δεν κατασφαλίζει τελειωτικά όποιον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης. Η αξία μιας συμμαχίας για μια ορισμένη πλευρά καθορίζεται από το ειδικό βάρος της πλευράς αυτής μέσα στο πλαίσιο της συμμαχίας.  Ισχυροί σύμμαχοι είναι άχρηστοι σ’ όποιον δεν διαθέτει ο ίδιος σεβαστό ειδικό βάρος, εφ’ όσον ανάλογα με τούτο εδώ αυξομειώνεται το ενδιαφέρον των ισχυρών. Ίσως να θεωρεί κάποιος «απάνθρωπα» και λυπηρά αυτά τα δεδομένα· αν όμως ασκεί εθνική πολιτική αγνοώντας τα, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί σε μια κατάσταση όπου η λύπη για την εθνική κατάπτωση των άλλων θα τη διαδεχθεί ο θρήνος για τις δικές σου συμφορές.»

Παναγιώτης Κονδύλης
Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο
εκδ. Θεμέλιο


Let It Go (Disney's "Frozen") Vivaldi's Winter - The Piano Guys

Εθνική μυθολογία και εθνική πραγματικότητα, Παναγιώτης Κονδύλης

«Οι μυθολογίες, ακόμα και οι πιο αυθαίρετες, είναι δυνατό να επιδράσουν θετικά στην εθνική ζωή κινητοποιώντας και συσπειρώνοντας δυνάμεις. Όμως προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι μια αντικειμενική εθνική ζωτικότητα, μια πλησμονή χειροπιαστής ισχύος, η οποία επιτρέπει σ’ ένα έθνος να κινείται, θα λέγαμε, στο ύψος των ψευδαισθήσεών του. Όπου αντίθετα το έθνος συρρικνώνεται και φθίνει, εκεί η διάσταση ανάμεσα σε εθνική μυθολογία και εθνική πραγματικότητα έχει, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, μοιραίες συνέπειες. Η σημερινή Ελλάδα αποτελεί ακριβώς περίπτωση φθίνοντος έθνους, το οποίο εκλαμβάνει τις έμμονες μυθολογικές του ιδέες για τον εαυτό του ως ρεαλιστική αυτοεπίγνωση. Δεν είναι διόλου περίεργο ότι η ψυχολογική αυτή κατάσταση συχνότατα παρουσιάζει συμπτώματα ψυχολογικού αυτισμού· γιατί το απαραίτητο υπόβαθρο και πλαίσιο της υγιούς αυτοεπίγνωσης είναι η γνώση του περιβάλλοντος κόσμου, μέσα στον οποίο καλείται να δράσει ένα ατομικό ή συλλογικό υποκείμενο, αποτιμώντας κατά το δυνατό νηφάλια τις δυνατότητές του και υποκαθιστώντας τη νοσηρά εγωκεντρική αρχή της ηδονής με τη φυσιολογικά εγωκεντρική αρχή της πραγματικότητας. Όπως οι κατώτεροι ζωικοί οργανισμοί, έτσι και οι σημερινοί Έλληνες ανιδρούν με έντονες αντανακλαστικές κινήσεις μονάχα σ’ ό,τι τους ερεθίζει άμεσα και ειδικά· οι δηλώσεις κάποιου «φιλέλληνα» στη Χαβάη ή κάποιου «μισέλληνα» στη Γροιλανδία (κι ας μη μιλήσουμε καθόλου για τα όσα παρεμφερή μαθαίνει κανείς από τις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον) ευφραίνουν ή εξάπτουν, αναλόγως, τα πνεύματα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι απασχολούν τα ουσιώδη, αν και συχνά αφανή, μεγέθη της πολιτικής και της οικονομίας.»

Παναγιώτης Κονδύλης
Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο

εκδ. Θεμέλιο, 1992

24 Δεκ 2016

περί του εκπαιδευτικού συστήματος...

Όταν μια κοινωνία βρίσκεται σε παρακμή, δεν εξαιρείται το εκπαιδευτικό σύστημά της. Αν και όλοι θα ήθελαν και θα περίμεναν το σχολείο να αποτελεί έναν φάρο, έναν οδηγό για να ξεπεράσουμε τα σημερινά κοινωνικά αδιέξοδα είναι σαφές ότι όχι μόνο η επιθυμία αυτή δεν μπορεί  να συμβεί αλλά αντίθετα οι αδυναμίες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος ταυτίζονται με τις παθογένειες της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Ό,τι βλέπουμε και ζούμε στα σχολειά, το συναντάμε αργότερα παντού. Ωστόσο, αν και η επιρροή που έχει το εκπαιδευτικό σύστημα έχει μειωθεί στις μέρες μας,  το καλύτερο εργαλείο για να ξαναβρούμε τον βηματισμό μας παραμένει το σχολείο, η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σ’ αυτά τα 13 χρόνια, μαζί με το νηπιαγωγείο, κρίνονται όλα. Μετά είναι πολύ αργά. Όταν μεταρρυθμίζεται ένα εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αλλάζει συνολικά. Καμιά αποσπασματική αλλαγή δεν προσφέρει, και μάλιστα τις περισσότερες φορές δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, αν δεν συμφωνεί με την ισχύουσα φιλοσοφία, τις ικανότητες των εκπαιδευτικών, τα αναλυτικά προγράμματα και ό,τι άλλο εφαρμόζεται σε ένα σχολείο. Οι παράγοντες που καθορίζουν το αποτέλεσμα μιας εκπαιδευτικής προσπάθειας είναι οι εκπαιδευτικοί, οι κοινωνικές συνθήκες, τα αναλυτικά προγράμματα, το κράτος και πώς οι αποφάσεις του επηρεάζουν όλα τα προηγούμενα και φυσικά η αξιολόγηση όλων των παραπάνω.

13 Νοε 2016

«Αποκοιμηθείς δούλος και Ανατολίτης, εξύπνησεν ελεύθερος και Ευρωπαίος», του Εμμανουήλ Ροΐδη

Ο σήμερον Έλλην εκληρονόμησε παρά μεν των προγόνων αυτού μέγα όνομα, παρά δεν των πατέρων γωνίαν γης ελευθέραν. Αποκοιμηθείς δούλος και Ανατολίτης, εξύπνησεν ελεύθερος και Ευρωπαίος. Επόμενον άρα ήτο να καταληφθή υπό της κατεχούσης πάντας τους νεαυξήτους μέθης. Η κυριωτέρα αυτού ενασχόλησις συνίσταται σήμερον ακόμη εις το να θαυμάζη τας χείρας αυτού μη φερούσας πλέον αλύσεις, την κεφαλήν του φέρουσαν πίλον υψηλόν, την εκ του Περικλέους καταγωγήν του, και τα επισκεπτήρια αυτού, αν τύχη ανήκων εις την λεγομένην υψηλήν περιωπήν. 

 «Δραματικός Αγών» (1877). Άπαντα, Β΄. Ερμής, 1978. 241-242.



Ο σημερινός Έλλην εξαγόμενος της πολιτικής ομοιάζει οψάριον εκτός του ύδατος. Η διάνοια αυτού είναι αγρός τον οποίον αφήνει ως επί το πολύ χέρσον, διότι κάλλιστα γνωρίζει ότι το προϊόν της συγκομιδής δεν θα εκάλυπτε τα έξοδα της καλλιεργείας. Συνηθίσας παδιόθεν να βλέπη χρησιμεύον ως μόνον μέτρον εκτιμήσεως της ανθρωπίνης αξίας το ποσόν της πολιτικής επιρροής, άγεται να θεωρήση ματαιόσπουδον και αναξίαν φιλοτίμου ανδρός πάσαν άλλην ενασχόλησιν και μελέτην. Η πολιτική παρ’ ημίν δύναται να ομοιωθή προς τα εκμυζώντα πάσαν ικμάδα του εδάφους αδηφάγα εκείνα φυτά, παρά τα οποία ουδέν άλλο δύναται να βλαστήση. Ταύτα αρκούσι, πιστεύομεν, να εξηγήσωσι πώς, πλην ικανού αριθμού ευπροσώπων ρητόρων, ουδέν άλλο άξιον συγκρίσεως προς τα των άλλων εθνών έχει σήμερον η Ελλάς να επιδείξη. 

 «Η πολιτική εν Ελλάδι ρητορεία». 1896. Άπαντα, Ε΄. Ερμής, 1978. 185.


Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται, διότι εκεί υπάρχουσιν άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν· αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία, μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα, να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου. 
     Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης, νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως «κόμμα» ήθελεν είναι ο ακόλουθος: «Ομάς ανθρώπων ειδότων ν’ αναγινώσκωσι και ν’ ανορθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν’ αναβιβάσωσιν αυτόν διά παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι». 


«Πολιτικόν δελτίον», Ασμοδαίος, 8.6.1875. Άπαντα, Β΄. Ερμής, 1978. 138.

4 Νοε 2016

Η Νανα Μούσχουρη στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα 1984

Η Νανα Μούσχουρη στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού τραγουδά παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και της Μελίνας Μερκούρη στα 1984.

16 Οκτ 2016

Το πνεύμα της 28ης Οκτωβρίου, του Στρατή Μυριβήλη

Είναι μέσα στη ζωή των ατόμων, όπως και μέσα στη ζωή των λαών, μερικές ημερομηνίες που στέκονται σαν ορόσημα και υψώνονται σαν βίγλες. Εκεί λοιπόν που περπατάμε στην καθημερινή μας χαμοζωή, σκυφτοί κάτω από το βάρος της βιοπάλης, σκυθρωποί από τα πάθη και τα ιδιωτικά συμφέροντα, βλοσυροί από τον ανελέητον αγώνα για την ύπαρξι, ακούμε τις ιερές καμπάνες να σημαίνουν τον όρθρο της ψηχής και ξαφνιαζόμαστε.
Σταματάμε μεσοστρατίς και βλέπομε μπροστά μας την ψηλή κορφή. Η καρδιά γεμίζει αναγάλλια, τα μάτια βουρκώνουν. Ω, την ξέρουμε τούτη την υψηλότατη σκοπιά, στην κορφή της ανεμίζει χαιρετιστικά η σημαία, που υψώσαμε με τα ματωμένα μας χέρια. Με τούτα τα δικά μας χέρια, με των πατεράδων μας, με των προγόνων μας τα χέρια.
Αυτό μάς κάνει να σηκώσουμε το μέτωπο, αυτό μάς κάνει να ξεφορτωθούμε μια στιγμή το φορτίο των μεριμνών, που χαμηλώνουν τα μάτια και το πρόσωπο προς τη γη.

25 Σεπ 2016

Αυτά τα λίγα...

Είμαι μέλος της Εκκλησίας σημαίνει συμμετοχή στα μυστήρια, πίστη, ηθικά και πνευματικά αποθέματα, τρόπος βίου, ατομική και συλλογική ταυτότητα, απαντήσεις σε βασικές υπαρξιακές απορίες, σκοπός και νόημα στη ζωή, γνωριμία ή και μύηση σε μια τεράστια πνευματική, καλλιτεχνική και εθνική κληρονομιά που κρατάει 2.000 χρόνια και περιμένει συνεχιστές.  Η Εκκλησία είναι και κοινωνικό γεγονός. Το μεγαλύτερο κοινωνικό γεγονός.
Είναι λάθος να χαρακτηρίζεται η ίδια η θρησκεία και η Εκκλησία από την αμφισβητούμενη στάση Ιεραρχών, ιερέων και μάλιστα κριτές της Εκκλησίας να γίνονται αυτοί που δεν γνωρίζουν, δεν διάβασαν, δεν γνωρίζουν την χριστιανική παράδοση, έτυχε να σταθούν μακριά από την Εκκλησία. 
Και οι Ιεράρχες κρίνονται πρώτα από τον Θεό, από το ποίμνιό τους αλλά και από την ιστορία. Στην Εκκλησία συμμετέχουμε όλοι όσοι βαφτιστήκαμε και δηλώνουμε θρήσκευμα Χριστιανός Ορθόδοξος. Αρχηγός της Εκκλησίας είναι ο Ιησούς Χριστός.
Σκοπός είναι η σωτηρία της ψυχής αλλά και ταπεινότερα να αναγνωρίζουμε τα ηθικά σφάλματά μας και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. 
Σκοπός της ζωής δεν μπορεί να είναι μόνο η υλική ευημερία. Αν τώρα εμείς ζούμε την παρακμή που όλοι αναγνωρίζουμε, ας μην κατηγορούμε την Εκκλησία γιατί δεν μας διέφθειρε η Εκκλησία ούτε ο φυσικά ο Χριστός… Ας μην κάνουμε επίσης την παρακμή μας και άποψη… Εμείς μπορούμε ίσως να διαφθείρουμε την Εκκλησία… 
Το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία πρέπει να είναι υποχρεωτικό, είναι ανάγκη να είναι υποχρεωτικό και μάλιστα για όλους. Δεν είναι καθόλου κατηχητικό. Είναι γνώση και πρέπει να γίνει και καλύτερο. Το πρώτο που διδάσκεται είναι η ελευθερία… Ο Χριστός δεν υποχρεώνει κανένα να ακολουθήσει…
Τα παρακάτω ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά… και δεν είναι θεολογικά.
Πώς ένας μαθητής και αυριανός Έλληνας πολίτης θα αποκτήσει τη δική του εθνική ταυτότητα αν στερηθεί τη γνώση του χριστιανικού παρελθόντος της πατρίδας;
Η Δημοκρατία μας σήμερα δεν έχει ανάγκη την χριστιανική πηγή; Την Αγάπη προς τον πλησίον;
Πώς ένας μαθητής και αυριανός Έλληνας πολίτης θα καταλάβει την Ευρώπη όταν θα στερηθεί στην ακαδημαϊκή του εκπαίδευση τη χριστιανική παράδοση; Ευρώπη είναι, ή ήταν, εκεί που το όνομα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, του Οράτιου και του Κικέρωνα, του Παύλου και του Μωυσή έχουν βάρος και σημασία… και αυτό το γράφουν Γάλλοι…
Πώς κάποιος μπορεί να θεωρείται κοσμοπολίτης αν δεν γνωρίζει τη χριστιανική παράδοση..;
Πώς θα σταθεί με πραγματικά ηθικά πλεονεκτήματα απέναντι στην αδικία, στον φανατισμό, στον πόλεμο όταν από την κοσμοθεωρία του θα λείπει η χριστιανική αγάπη…;
Πώς αύριο θα σταθεί αρωγός στην αντιμετώπιση της φτώχειας των άλλων όταν ο τρόπος του βίου του θα καθοδηγείται μόνο από τη λογική του συμφέροντος…;

Στην Καινή Διαθήκη αλλά και στην υμνολογία δεν υπάρχει κανένας ορισμός του Θεού· υπάρχουν πολλά επίθετα αλλά κανένας ορισμός. Υπάρχει μόνο μια πρόταση. «Ο Θεός αγάπη εστί…». Στην ενορία των Αγίων Πάντων  στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί καθημερινά εδώ και πολλά χρόνια ένα μεγάλο συσσίτιο που δεν αναγνωρίζει εθνότητες, θρήσκευμα, φυλές… Με όλη τη χριστιανική αγάπη που διαθέτω νομίζω ότι ο κύριος Φίλης δεν πρόλαβε να χορτάσει ποτέ κανένα… ούτε πνευματικά…

Ο μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν. 

17 Σεπ 2016

Η Σφαγή των Σάμπρα και Σατίλα

Τον Ιούνιο του 1982, στο Λίβανο υπήρχε εμφύλιος πόλεμος και το Ισραήλ εισέβαλε στην αραβική χώρα, με σκοπό να καταστείλει την Οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Τον Αύγουστο, τα ισραηλινά στρατεύματα μπήκαν στη Βυρηττό. Οι μάχες ήταν άγριες, αλλά αυτό που συνέβη μετά τη διεθνή συμφωνία του Αυγούστου ξεπερνά τα όρια των πολεμικών εχθροπραξιών ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Παραστρατιωτικές οργανώσεις, υπό την ανοχή του ισραηλινού στρατού, επιδόθηκαν σε θηριωδίες κατακρεουργώντας αμάχους στα προσφυγικά στρατόπεδα Παλαιστίνιων και Λιβανέζων στις γειτονιές Σάμπρα και Σατίλα.

24 Αυγ 2016

Ω Ελλάς, ηρώων χώρα, (του Γεωργίου Σουρή, στα 1902)

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς
να ‘χει επτά Πρωθυπουργούς
ταμεία δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

22 Αυγ 2016

Culture in the Mediterranean and Europe - Weaving on Common Threads



Το παραπάνω ντοκιμαντέρ υπάρχει και στα Ελληνικά στην διεύθυνση:

https://www.youtube.com/watch?v=wJ6XfkWZ3Cg

Ο Ρωμηός, του Γεωργίου Σουρή

Στον καφενέ απ’ όξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μία καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μίαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφήνω το καπέλο, και αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι ουρανός! τι φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω,
και στρίβω το μουστάκι μ’ αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαόλου στέλλω
τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου χτυπώ…
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάω… φωτιά κι εκείνος παίρνει.
Αμέσως άνω κάτω του κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και τέλος… δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

Γεώργιος Σουρής

7 Αυγ 2016

Girl In A Sports Car, Chris Rea

Τα πολυάριθμα και ενθουσιώδη πλήθη..., Αθήνα 1896

Η εφημερίδα «Ακρόπολις» της 27ης Μαρτίου 1896 περιγράφει τη συμμετοχή του κόσμου στην έναρξη των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα:

Τα πλήθη «υπήρξαν πολυάριθμα επί των κερκίδων, έτι πολυαριθμότερα άνωθεν επί του περιβόλου και επί της κορυφής του λόφου. (…) Και ήτο ωραίο σύμπλεγμα το σύμπλεγμα εκείνο των τεσσερακοντακισχιλίων θεατών, οι οποίοι εμαύριζον ως μυρμηκυιά εις τας ανοικτάς αγκάλας του Σταδίου και εκεί πάνω επί του Αρδηττού, όπου κυμαίνονται αι κεφαλαί ως ανεμώναι και σείονται ευθυτενή κορμιά και αντηχούσιν ιαχαί ως πανδαιμόνιον. Διά μέσου των νεφών θλώνται αι ακτίνες του ηλίου και φωτίζουσι την ανθρώπινον ταύτην ανθοδέσμην, ήτις διαρκώς αυξάνει και ποικίλεται.(…) Και εμφανίζονται εις την κονίστραν κάτω οι δρομείς οι γοργοκίνητοι και σείται το Στάδιον ολόκληρον εκ των κραυγών και των αναφωνήσεων.

Επί των κερκίδων ξένοι πολλοί. Η περί τους βασιλείς κερκίς πλήρης εκ των μελών του υπουργικού συμβουλίου, και εκ των μελών του διπλωματικού σώματος μετά των κυριών τους. Πλήρης και η κερκίς των αξιωματικών, οι οποίοι παρίσταντο εν δευτέρα στολή. Κάτω εις τους διαδρόμους οι αντιπρόσωποι του τύπου ημεδαποί και ξένοι, εσμοί δε φωτογράφων με όλα τα είδη των φωτογραφικών μηχανών, αι οποίαι δεν αφήκαν τίποτε να χαθή, αλλ’ απετύπωσαν όλας τας εικόνας.»

εφημερίδα Μακεδονία
7/4/2016

6 Αυγ 2016

The Girl From Ipanema, Frank Sinatra

Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο...

Με αφορμή την τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 1896 ανατέθηκε ένα χρόνο πριν στον Κωστή Παλαμά να γράψει τον ύμνο των Oλυμπιακών Αγώνων, ο οποίος μελοποιήθηκε από τον Κερκυραίο συνθέτη Σπυρίδωνα Σαμάρα. Το 1958 επιλέχθηκε από τη ΔΟΕ ως ο επίσημος ύμνος του ολυμπιακού κινήματος και από την Oλυμπιάδα της Ρώμης, το 1960, καθιερώθηκε ως ο επίσημος ύμνος των Αγώνων και ανακρούεται στην γλώσσα της διοργανώτριας χώρας.









Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού
Κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι
Στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή
Και με το αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί
και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί

Κάμποι, βουνά και θάλασσες φέγγουνε μαζί σου
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός
Και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου
Και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός, κάθε λαός
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός


5 Αυγ 2016

Θεσμική πολιτική ανανέωση...

Eίναι πολλοί που πιστεύουν ότι το κοινοβουλευτικό μας σύστημα έχει ξεπεραστεί αναφορικά με τους θεσμούς όσο και με τα πρόσωπα που το αποτελούν. Θαρρείς ότι οι πολίτες μέσα στην προσωπική τους απογοήτευση αλλά και στο φόβο που τους έχει κυριεύσει έχουν απαξιώσει το πολιτικό μας σύστημα όχι μόνο σε επίπεδο προσώπων αλλά φοβάμαι θα υπάρξουν πολλοί που θα το απορρίψουν και θεσμικά. Είναι απαραίτητο οι πολιτικοί μας να δείξουν έμπρακτα ότι αλλάζουν, ότι η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη, ότι έχουν το θάρρος και την αποφασιστικότητα να γυρίσουν σελίδα στην πολιτειακή ιστορία της χώρας με τολμηρές αλλαγές. Θα πρέπει η χώρα να αρχίσει να κυβερνιέται διαφορετικά. Αν συνεχίσουν οι εξουσίες της Ελληνικής Δημοκρατίας να λειτουργούν στο ίδιο θεσμικό πλαίσιο τότε γρήγορα θα συζητάμε τα ίδια φαινόμενα διαφθοράς. Η ανάγκη να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα με τέτοιο τρόπο ώστε να αλλάξουν θεσμικά οι κανόνες της πολιτικής ζωής είναι επιτακτική, αν και πολλά προβλήματα λύνονται με εργαλεία τη σοβαρότητα, την πολιτική ωριμότητα και απλές νομοθετικές πρωτοβουλίες.

Το πείραμα της Βενεζουέλας, του Ιάσονα Πιπίνη

29 Ιουλ 2016

Meeting place - The Last Shadow Puppets

Η ελληνική εξέγερση, του Ernest Hemingway, στα 1922

ΜΟΥΡΑΤΛΙ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ. Καθώς γράφω ο ελληνικός στρατός ξεκινάει την εκκένωση της ανατολικής Θράκης. Με τις αμερικάνικες στολές τους, που δεν τους μπαίνουν και πολύ καλά, βαδίζουν κατά μήκος της υπάιθρου, το ιππικό περιπολεί μπροστά, οι στρατιώτες παρελαύνουν σκυθρωπά, αλλά ενίοτε μας χαμογελούν, καθώς περνάμε μπροστά από τις παρατεταγμένες φάλαγγες. Έχουν κόψει όλα τα σύρματα του τηλεγράφου πίσω τους· τα βλέπεις να κρέμονται  από τους στύλους σαν γαϊτανάκια. Εγκατέλειψαν τις καμουφλαρισμένες θέσεις των πολυβόλων, αχυροσκεπασμένες καλύβες, τις οχυρωμένες και γεμάτες συρματόπλεγμα κορυφογραμμές όπου είχαν σχεδιάσει να δώσουν την τελική μάχη έναντι των Τούρκων.

21 Ιουλ 2016

Kaiser Chiefs - Ruby

Η μεγάλη αναταραχή και η θαυμάσια κατάσταση... του Μάο Τσετούνγκ


Στα 1949 ο Μάο Τσετούνγκ ιδρύει τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και πραγματοποιεί την πρώτη αγροτική μεταρρύθμιση. Το Κράτος κατάσχει εκτάσεις από τους μεγαλοκτηματίες και τις μοιράζει στους αγρότες. Θέλοντας μάλιστα να συμπεριλάβει στην επανάσταση και τους αγρότες τους παρακινεί να δολοφονήσουν τα πρώην αφεντικά τους. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρωποι. Δεν αρκέστηκε όμως εδώ. 

17 Ιουλ 2016

Tu Vuo Fa l'Americano, Dany Brillant

τουρκική αστάθεια...

Για πρώτη φορά παρακολουθήσαμε στρατιωτικό πραξικόπημα σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που απέτυχε. Όταν μια μερίδα στρατιωτικών επιχειρούν να να καταλάβουν με τη βία την εξουσία θεωρείται αξίωμα ο αιφνιδιασμός και της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας με τη σύλληψή της αλλά και του λαού, αφού η πράξη είναι εξ ορισμού αντίθετη στην επιθυμία του λαού όπως αυτή εκφράστηκε στις τελευταίες εκλογές. Είναι σαφές ότι αιφνιδιασμός με ανοιχτά ΜΜΕ και με τόση άνεση που υπάρχει στην επικοινωνία, και στην μαζική μάλιστα επικοινωνία, δεν μπορεί να συμβεί. Έπίσης δεν φαίνεται να συμμετείχε μεγάλο κομμάτι του στρατού, γεγονός που έδωσε χρόνο και τρόπο για άμυνα στην κυβέρνηση. Είδαμε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα.
Η τελική επικράτηση του αυταρχικού Ερντογάν τού δίνει μία ακόμη ευκαιρία για ένα ξεκαθάρισμα στο στρατό και στο τουρκικό κράτος. Ωστόσο η εκδήλωση ενός τόσο εκτεταμένου πραξικοπήματος φανερώνει ότι δεν είναι τόσο ισχυρός όσο ο ίδιος θέλει να φαίνεται. Συνήθως η ισχύς ενός αρχηγού Κράτους φαίνεται όταν κανείς δεν τολμά να τον αμφισβητήσει ένοπλα... Υπάρχουν μεγάλα κομμάτια του τουρκικού κράτους που στέκονται αποφασισμένα απέναντί του. Οι εκκαθαρίσεις στο τουρκικό κράτος θα αφήσουν αμφιβολίες, εκκρεμότητες, κρυφούς ή πιθανούς εχθρούς που θα κριθούν από την αποφασιστικότητά τους.

12 Ιουλ 2016

The Corrs & Bono - Summer Wine

Ευάγγελος Αβέρωφ - Τοσίτσας, αγάπη για τον τόπο και πρόοδος...

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ έχει καταγραφεί στην μνήμη των Ελλήνων ως ένας συντηρητικός πολιτικός. Μάλιστα πολλοί τον τοποθετούν ως έναν κατεξοχήν εκπρόσωπο της «καταραμένης Δεξιάς…», αν και ξεκίνησε από το Κέντρο. Λίγοι γνωρίζουν ότι υπήρξε και λογοτέχνης, τότε ακόμα η Ελλάδα έβγαζε πολιτικούς που μετέφραζαν τον Θουκυδίδη όπως ο Βενιζέλος ή έγραφαν την ιστορία του ευρωπαϊκού πνεύματος όπως ο Κανελλόπουλος. Οι περισσότεροι θυμούνται τον Αβέρωφ «από το θρυλικό τηλεφώνημα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή» που οδήγησε στη μεταπολίτευση. Κανείς δεν επαινεί τον Αβέρωφ της προόδου. Μία εκδρομή στο Μέτσοβο που έκανα τελευταία στάθηκε πραγματική αποκάλυψη για το μέγεθος της προσφοράς αυτού του ανθρώπου.

Captain Nemo, Sarah Brightman

11 Ιουλ 2016

περί Ευρώπης...

Ο Υπουργός Οικονομικών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης πλέον κι όχι μόνο της Γερμανίας, Σόιμπλε «διέταξε» ότι δεν είναι καιρός για οράματα. Και μόνο αυτή η δήλωση αρκεί για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της δύναμης που αισθάνεται ο Γερμανός πολιτικός, τον εγκληματικό κυνισμό του, την άρνησή του να σκεφτεί ευρωπαϊκά, και φυσικά να αγνοεί μια θεμελιώδη αρχή της πολιτικής, τη σχέση κόστους και αποτελέσματος. Ακόμη κι αν δεχθεί κάποιος, με μεγάλη δυσκολία βέβαια, ότι ο χερ Σόιμπλε πολιτεύεται με σκοπό μια σταθερή και υγιή οικονομική ανάπτυξη στην ΕΕ, δεν μπορεί να μην φοβάται πλέον ότι μια διάλυση  της ΕΕ μπορεί να προλάβει τα αποτελέσματα μιας λιτότητας.
Το όλο εγχείρημα της ΕΕ στηρίχθηκε, επικράτησε, γοήτευσε και μέχρι τώρα θριάμβευσε χάρη σε κάποια οράματα. Το όραμα της ειρήνης, το όραμα της οικονομικής συνεργασίας και ανάπτυξης και το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, της δημιουργίας ενός κράτους που θα βασιζόταν στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο σεβασμό στην εθνική κουλτούρα κάθε έθνους. Τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να πείσει ή καλύτερα να εμπνεύσει λαούς που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν συνηθίσει να σφάζονται μεταξύ τους. Αυτό ήταν και είναι ακόμα το όραμα των ευρωπαϊκών λαών που κρατούν την ΕΕ ενωμένη παρά το βρετανικό δημοψήφισμα. Η απόλυτη επιτυχία του εγχειρήματος θα ήταν ο απόγονος αυτών που αιματοκύλησαν την Ευρώπη δύο φορές στον 20ο αιώνα, μετά από ένα ολοκαύτωμα, ο απόγονος αυτών που στήριξαν πολιτικούς που οδήγησαν λαούς να διαπράτουν ένα Δίστομο… να ήταν πιο ευαίσθητος και να μην έβαζε σε κίνδυνο τη συνοχή της ΕΕ… Τους λαούς δεν τους κρατούν ενωμένους ούτε ο χαμηλός πληθωρισμός ούτε τα πρωτογενή πλεονάσματα αλλά οι μεγάλοι, φιλόδοξοι και ευγενείς στόχοι. Και δυστυχώς πολλοί στην Ευρώπη τους έχουν ξεχάσει.

2 Ιουλ 2016

In the cool of the day, Nat King Cole/Manos Hadjidakis

Η απλή αναλογική δεν είναι άδολη...

«Περνάμε καλά και αυτό περνάει στον κόσμο»
Από την επίσημη επίσκεψη στο Πεκίνο
Το αυτονόητο σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι η Βουλή να νομοθετεί σύμφωνα με το γενικό καλό, σύμφωνα με το συμφέρον της χώρας. Καμιά Βουλή δεν νομοθετεί σύμφωνα με «τις επιθυμίες» ενός λαού. Υπεύθυνη πολιτική σημαίνει εκτός των άλλων, ιδέες, ισχυρές θέσεις, πατριωτισμό και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Ο λαός που ένα χρόνο πριν υπερψήφισε την πρόταση της κυβέρνησης για την απόρριψη κάποιων μέτρων, κάποιας λιτότητας, κάποιας ΕΕ, με το συντριπτικό 62%, ένα χρόνο μετά ο ίδιος λαός με το ίδιο ποσοστό σύμφωνα με έρευνες θεωρεί ότι το δημοψήφισμα έβλαψε τη χώρα. Ο κυρίαρχος λαός κρίνει συνεχώς και αποφασίζει όταν καλείται. Η Δημοκρατία όμως όποτε υπήρξε ήταν αντιπροσωπευτική. 

30 Ιουν 2016

Brexit και ελληνικές υπεραπλουστεύσεις

Η υπεραπλούστευση στην περιγραφή μιας κοινωνικής κατάστασης είναι μια παθογένεια του ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού δημόσιου λόγου. Στην Ελλάδα έχει χρησιμοποιηθεί από δημοσιογράφους για εμπορικούς λόγους, από πολιτικούς αρχηγούς και χώρους ως επιχειρηματολογία με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας, τη συναντάς παντού. Αν ένας πολίτης όμως ευαίσθητος για τα ιδιωτικά του προβλήματα μπορεί να λέει ό,τι θέλει, ένας πολιτικός ή ένας δημοσιογράφος που ο λόγος του παράγει πολιτικό αποτέλεσμα οφείλει να είναι προσεκτικός. Η υπεραπλούστευση καταργεί τον ορθό λόγο, κάνει τον λαό «μάζα», έτοιμο να πυροβολήσει τα πόδια του. Τα συνθήματα της τελευταίας εξαετίας, μετά από μια χρεοκοπία, συνοψίζονται ως εξής: «Δεν μας αρέσει το Μνημόνιο…; θα σκίσουμε το Μνημόνιο», «Είναι χαμηλές οι συντάξεις…; Θα αυξήσουμε τις συντάξεις… ή θα δώσουμε 13η σύνταξη», «Είναι μεγάλο το δημόσιο χρέος…; Θα διαγράψουμε το χρέος…!», «Είναι υψηλή η φορολογία…; Δεν πληρώνω…»… Το τελευταίο που ακούγεται είναι επειδή δεν μας αρέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση να διαλυθεί… Μάλιστα λίγα λεπτά μετά το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit με 52% ήρθαν και οι πρώτες «σοβαρές» εκτιμήσεις για τη γερμανική λιτότητα, για τον νεοφιλελευθερισμό και άλλες γελοιότητες που καμιά σχέση δεν έχουν με αποτελέσματα οριακά, που γρήγορα μπορούν να θεωρηθούν σωστά ή λάθος και τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπορεί και να ανατραπούν· εμείς οι Έλληνες ξέρουμε από ανατροπές αποτελεσμάτων, διαψεύσεις προσδοκιών και άλλα παρόμοια. Το χειρότερο είναι ότι τις ανοησίες ασπάστηκε δημοσίως και πρώτος και μόνος στην Ευρώπη ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Ακούστηκε σαν να ασπάστηκε την επιχειρηματολογία Φάραζ, σαν να δικαιολόγησε πλήρως, σαν να συμφώνησε, σχεδόν σαν να χάρηκε.