8 Απρ 2010

Συνοπτικά για τον Φιλελευθερισμό...

Ο Φιλελευθερισμός στην Eλλάδα είναι η πιο αδικημένη θεωρία. ‘Eχει κατασυκοφαντηθεί από τους περισσότερους ‘Eλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους αλλά ταυτόχρονα έχει αδικηθεί συχνά και από αυτούς που στην Eλλάδα δηλώνουν εκπρόσωποί του.
Ο φιλελεύθερος επιθυμεί ένα κράτος  μικρό και ισχυρό. ‘Eνα κράτος που δεν θα είναι επιχειρηματίας. Η σύγχρονη εμπειρία και ιδιαίτερα η ελληνική έχει αποδείξει ότι το Kράτος, όταν αποφασίζει να έχει το ρόλο του επιχειρηματία, δημιουργεί ελλείμματα και χρέη στις επιχειρήσεις του ακόμα και σε μονοπωλιακό περιβάλλον. Αυτό δημιουργεί ανωμαλία στην αγορά αφού μια ανταγωνιστική στην κρατική ιδιωτική επιχείρηση δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που, αν και υπό ομαλές συνθήκες θα είχε κηρύξει πτώχευση, συνεχίζει να λειτουργεί εις βάρος  της ποιότητας και τιμών λόγω του προνομοιακού περιβάλλοντος και του Kράτους που συνεχίζει να σπαταλά κεφάλαια πάνω σ’ ένα επιχειρηματικό πτώμα. Επίσης, το κράτος επιχειρηματίας πάντα διαπλέκεται με επιχειρηματίες που είτε βολεύονται από την παρουσία μιας χρεοκοπημένης κρατικής επιχείρησης είτε πλουτίζουν από υπερτιμολογημένες προμήθειες.
O «ανταγωνισμός» για ένα φιλελεύθερο δεν είναι ο αυτοσκοπός, όπως ανεύθυνα προβάλλουν κάποιοι «φιλελεύθεροι». Είναι όμως το εργαλείο για την οικονομική και κοινωνική ευημερία. O Φιλελευθερισμός δεν δίνει επιδοτήσεις σε όλους και δεν προσπαθεί την αναδιανομή του εισοδήματος χαρίζοντας επιδόματα. Aντίθετα θεσπίζει αυστηρούς κανόνες και νόμους που θα πολεμούν κάθε απόπειρα δημιουργίας καρτέλ ή ολιγοπωλιακών καταστάσεων που πιθανώς να δημιουργούνται στην αγορά ή να νομοθετούνται ως  συνέπεια συντεχνιακών «κατακτήσεων». Κάθε είδους επιχειρηματικές κινήσεις (εξαγορές, συγχωνεύσεις κ.ά)  ελέγχονται για το αν θα προκαλέσουν στρέβλωση στη λειτουργία της αγοράς. Λειτουργεί πάντα προς ώφελος του αδυνάτου για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας στις τιμές, στην ποιότητα και την ανάπτυξη. Σέβεται τα δικαιώματα του εργαζομένου και απαιτεί τη δίκαιη αμοιβή των υπηρεσιών του αφού αυτό είναι στενά συνδεδεμένο με την παραγωγικότητά του.
‘Eνα καλό παράδειγμα είναι το επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ  στις H.Π.A. Οι ομάδες-επιχειρήσεις που ανταγωνίζονται σε αυτό είναι υποχρεωμένες να διαθέτουν ορισμένα κεφάλαια για τις μεγάλες αμοιβές των παικτών. ‘Eτσι δεν μπορεί να ξεφύγει κάποια αγοράζοντας τους ακριβότερους. ‘Oταν επιλέγουν τους καινούριους παίκτες από το κολεγιακό πρωτάθλημα, διαλέγει πρώτη η ομάδα με την χαμηλότερη αγωνιστική επίδοση στην προηγούμενη χρονιά και τα έσοδα από την τηλεόραση μοιράζονται κεντρικά και δίκαια σε όλους. Μαζί με άλλους κανόνες δημιουργούν ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα που κανείς δεν γνωρίζει με σιγουριά τον πρωταθλητή πριν τελειώσουν οι αγώνες.
O Φιλελευθερισμός οικοδομεί ένα περιβάλλον ίσων ευκαιριών. Ο στόχος των ίσων ευκαιριών δεν σχετίζεται μόνο με το κομμάτι της οικονομικής καθημερινότητας, αλλά διαχέεται και στους τομείς και της υγείας και ιδιαίτερα σ’ αυτόν της παιδείας. Η φιλελεύθερη κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργεί με κοινωνικές ανισότητες ταξικού χαρακτήρα. Αν  ο ανταγωνισμός είναι το εργαλείο για την καλύτερη λειτουργία της αγοράς, οι υπηρεσίες του Kράτους όπως αυτές προσφέρονται στην υγεία, στην παιδεία και αλλού πρέπει να είναι το ίδιο καλές για όλους τους πολίτες. O ανταγωνισμός δεν πρέπει να αποτελεί τροχοπέδη στην κοινωνική και εθνική συνοχή. Το Kράτος δικαίου και η ευνομία αποτελούν συνεχή οδηγό στη λειτουργία του Kράτους. Η παιδεία πρέπει να είναι το ίδιο πολύ καλή για όλους τους νέους και όλοι πρέπει να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες να γνωρίσουν και ν’ αναδείξουν τα ταλέντα τους.
Το φιλελεύθερο κράτος δεν συντηρεί καταχρεωμένες κρατικές επιχειρήσεις, δεν λειτουργεί υπέρ της επιχείρησης-δυνάστη, δεν ζητάει πολλούς φόρους αλλά απαιτεί να πληρώνουν όλοι και επενδύει χρήματα σε υποδομές και στην εκπαίδευση. H ελεύθερη οικονομικά κοινωνία έχει ως πρώτο μέλημα τον άνθρωπο. Αυτός αποτελεί την κυρίαρχη αξία είτε όταν είναι καταναλωτής, είτε εργαζόμενος, επιχειρηματίας, φοιτητής κ.α. Κάθε φορά που δημιουργούνται αδύναμοι κρίκοι στην κοινωνία είναι εκεί για τους στηρίξει και να τους δώσει την ευκαιρία, κι όχι κάποιο επίδομα-ελεημοσύνη που θα το βαφτίσει κοινωνική πολιτική. Η συνεχής αύξηση του πλούτου και η διάχυση του σε όσο το δυνατόν περισσότερους αποτελούν συνυφασμένες έννοιες, γιατί η μία αποτελεί προϋπόθεση της άλλης.
Γ.K.