25 Φεβ 2016

Δεν υπάρχει κανένας άπατρις, εφόσον υπάρχει η πόλη των Θεσσαλονικέων....

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απόσπασμα του λόγου που γράφτηκε  περίπου στα 1310 από τον Νικηφόρο Χούμνο, ένα Θεσσαλονικέα βυζαντινό λόγιο με καταγωγή από πλούσια και επιφανή οικογένεια της Θεσσαλονίκης. Ο λόγος γράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη και παρουσιάζει την Θεσσαλονίκη και τους κατοίκους της στις αρχές του 14ου αιώνα.

Και όσοι έτυχε να δυστυχήσουν στη ζωή τους και έχασαν τα πάντα και περίεπεσαν σε συμφορές, όλοι αυτοί καταφεύγουν σε σας, σαν σε κοινούς πατέρες. Εσείς πάλι κάνετε τα πάντα γι’ αυτούς και τους παρέχετε ό,τι χρειάζονται. Ο νόμος λοιπόν υποδέχεται αυτούς, ο πιο καλός από τους δικούς σας, προσφέροντας τους την πόλη ως πατρίδα. Και αφού περάσει ένα σύντομο τακτό χρονικό διάστημα, και αυτό γίνεται για να διατηρηθεί η τάξη, κανείς δεν τους κατηγορεί για ξένους και μπορούν να συμμετέχουν ως ίσοι σε όλα τα αγαθά της πόλης και δεν κερδίζουν τίποτε λιγότερο από τους αυτόχθονες. Από την ατυχία τους, μπορεί να πει κανείς, μερικοί καταλήγουν να γίνουν ευδαίμονες, γιατί η δεύτερη εμπειρία τους είναι πολύ καλύτερη. Αυτό λοιπόν που όλη η γη είναι για όλους τους ανθρώπους, μητέρα δηλαδή και κοινή τροφός, αυτό γίνεται και η πόλη σας για όλους όσοι τη χρειάζονται τους μεταχειρίζονται σαν γνήσια παιδιά της και δεν θεωρεί κανένα νόθο και, όποιον το επιζητεί, τον κατατάσσει ανάμεσα στους γιους της.
Άρα, εάν κάποιος ακόμη και από μακριά διεκδικεί την πόλη σας ως πατρίδα, θα επικρατήσει στους δικαστές η άποψη ότι αυτός ανήκει στην πόλη. Γιατί δεν υπάρχει σε σας η διάκριση που υπάρχει στους άλλους, ο ένας πολίτης, ο άλλος ξένος, αφού όλοι σε όλα τα σημεία της οικουμένης συμβαίνει να είναι πολίτες της δικής σας πόλης και δεν υπάρχει κανένας, ακόμη και αυτός που είναι διωγμένος από παντού για τη δυστυχία του, που να μην μπορεί να προσβλέπει στη δική σας πόλη ως πατρίδα. Γιατί σε όλους κάνατε φανερό ότι δεν υπάρχει κανένας άπατρις, εφόσον υπάρχει η πόλη των Θεσσαλονικέων.

Νικηφόρος Χούμνος
Θεσσαλονικεύσι Συμβουλευτικός
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΝΙΑΣ