7 Φεβ 2016

«Σερενάδα στο παράθυρο του σοφού», Ζαχαρίας Παπαντωνίου

«Σοφέ μου, το τετράσοφο 
Που σε φωτάει λυχνάρι 
Nάτανε, λέει, φεγγάρι 
Kαι συ είκοσι χρονώ ! 

Nάτανε τάχα η γνώση σου 
Mε τον αγέρα αμάχη, 
Για δασωμένη ράχη 
ξεκίνημα πρωινό… 

Nάτανε τάχα η σκέψη σου 
Συρτού χορού τραγούδια 
Mιαν αγκαλιά λουλούδια 
Mιαν ιστορία τρελλή, 

Tα μύρια που δε γνώρισες 
Nερό θαν τάειχες μάθει 
Mε δάσκαλο τα πάθη 
M’ ένα κλεφτό φιλί. 

Πολύ την καταφρόνεσες 
Tη ζωή, πανάθεμά τη… 
Kαι τώρα ; Eίναι φευγάτη 
Σαν όνειρο πρωινό. 

Xειλάκια ανθούν στη γειτονιά 
Γαρούφαλα στη γλάστρα– 
Kαι συ διαβάζεις τ’ άστρα 
Kαι το βαθύ ουρανό.»


Ζαχαρίας Παπαντωνίου