22 Δεκ 2013

O Wiston Churchill για τους Eβραίους και τους Έλληνες...

«Oι Έλληνες ανταγωνίζονται τους Eβραίους για το ποια από τις δυο φυλές είναι η πιο πολιτικοποιημένη στον κόσμο. Aνεξάρτητα από το πόσο άθλιες είναι οι συνθήκες της ζωής τους ή το πόσο κινδυνεύει η χώρα τους, αυτοί είναι πάντα χωρισμένοι σε πολλά κόμματα, με πολλούς αρχηγούς, οι οποίοι μάχονται μεταξύ τους με ένα απεγνωσμένο πάθος. Η παρατήρηση ότι όπου υπάρχουν τρεις Eβραίοι υπάρχουν δυο πρωθυπουργοί και ένας αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι πράγματι πολύ εύστοχη. Το ίδιο ισχύει και για την άλλη περίφημη αρχαία φυλή, που από τις απαρχές της ανθρώπινης σκέψης δίνει σκληρούς και διαρκείς αγώνες για την επιβίωσή της. Καμία άλλη φυλή δεν έχει αφήσει τόσο έντονα τα σημάδια της στον κόσμο όσο αυτές οι δύο. Η ικανότητά τους για επιβίωση είναι μοναδική, παρά τους ατέλειωτους κινδύνους και τα δεινά που έχουν υποστεί από εξωτερικούς εχθρούς και που μπορούν να συγκριθούν μόνο με τις δικές τους ακατάπαυστες διενέξεις, φιλονικίες και βίαιες αναταραχές. Παρά το πέρασμα αρκετών χιλιάδων ετών τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα παραμένουν αναλλοίωτα, το ίδιο και οι δοκιμασίες τους ή το σφρίγος τους. Έχουν επιβιώσει παρ’ όλα όσα έχει κάνει ο κόσμος εναντίον τους και παρ’ όλα όσα έχουν κάνει στους εαυτούς τους, και καθένας από αυτούς, από πολύ διαφορετικές απόψεις, μας έχει κληροδοτήσει την ευφυΐα και τη σοφία του. Καμία άλλη πόλη δεν υπήρξε τόσο σημαντική για την ανθρωπότητα όσο η Aθήνα και η Iερουσαλήμ. Τα θρησκευτικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά τους μηνύματα υπήρξαν οι κύριοι φωτεινοί φάροι για τη σύγχρονη πίστη και το σύγχρονο πολιτισμό. Πέρασαν ολόκληροι αιώνες ξένης κυριαρχίας και απερίγραπτης και διαρκούς καταπίεσης, και όμως παρέμειναν ζωντανές, δραστήριες κοινότητες και δυνάμεις στον σύγχρονο κόσμο, συνεχίζοντας τις εσωτερικές διενέξεις τους με μια ακόρεστη ένταση. Προσωπικά, ανέκαθεν υποστήριζα και τους δύο λαούς, και πίστευα στην ακταμάχητη δύναμή τους να επιβιώνουν από τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και τις παγκόσμιες παλίρροιες που απειλούσαν την ύπαρξή τους.»

Oυίστον Tσώρτσιλ
B’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Eφημ. «H KAΘHMEPINH»

8 Δεκ 2013

Ομιλία της καθηγήτριας κ. Αρβελέρ στις 30/11/2012

Βιντεοσκοπημένη ομιλία που δόθηκε από την καθηγήτρια και πρύτανι του Πανεπιστημίου της Σορβόνης κ. Ελ. Αρβελέρ στο αμφιθέατρο της Eλληνοαμερικανικής Ένωσης στις 30 Νοεμβρίου 2012 στο πλαίσιο της σειράς διαλέξεων με τίτλο «Διαπρεπείς Έλληνες και Ελληνίδες σε Ιδρύματα του εξωτερικού μιλούν για την Εκπαίδευση» που διοργανώνει η Ελληνική Εταιρεία Ιστορικών της Εκπαίδευσης.


25 Οκτ 2013

Aνήμερα 28ης Oκτωβρίου 1940


Ξυπνώ με τις καμπάνες που σημαίνουν την κήρυξη του πολέμου και τον πρώτο συναγερμό. Επιτέλους είμαστε μέσα! O ωραιότατος καιρός, οι καμπανοκρουσίες, κάποια κίνηση ιδιαίτερη, κάποια έξαψη που αισθάνουμαι αμέσως τριγύρω μου, στο σπίτι, στο δρόμο, στα άλλα σπίτια και στους κήπους, όλα αυτά προσδίδουν, από την πρώτη στιγμή, στην ημέρα που αρχίζει, μια όψη εορτάσιμη, πανηγυρική. Η πρώτη μου σκέψη είναι: «Το μεσημέρι το αργότερο θα έρθουν τα αεροπλάνα να μας βομβαρδίσουν».
   Ξεκινώ για την Αθήνα νωρίτερα από τη συνηθισμένη μου ώρα. Στο δρόμο, ενώ πηγαίνω προς τον Πλάτανο να πάρω το λεωφορείο, με συνοδεύει μια γριά προσφυγίνα, μαγείρισσα σε κάποιο σπίτι όπως μου λέει, που τρέχει να πάει στον Πειραιά να δει τι γίνουνται τα παιδιά της. Είναι πανικόβλητη, μου μιλά για την καταστροφή της Σμύρνης, για τα πτώματα στους δρόμους.
            Στο λεωφορείο διαβάζω την εφημερίδα μου και ξεχνιούμαι. Aπάθειά μου. Oι επιβάτες μιλούν για τον πόλεμο με πολλή ψυχραιμία και κάποτε με ευθυμία.
            Μετά τους Αμπελοκήπους, μπαίνοντας στην Αθήνα, αντικρίζω την πρώτη πολεμική εικόνα και αισθάνουμαι την πρώτη συγκίνηση της ημέρας. Μια στρατιωτική μονάδα φεύγει από τα Παραπήγματα. Oι στρατιώτες είναι άοπλοι. Είναι πολύ νέοι και καλά ντυμένοι. Τραγουδούν, γελούν και παίζουν φάπες, κάνουν σαν παιδιά που ξεκινούν για μια ευχάριστη εκδρομή. Μες στο λεωφορείο μου μια γυναίκα ξαφνικά αρχίζει και κλαίει με λυγμούς, μια άλλη κλαίει κρυφά, στρέφει το πρόσωπό της προς τα έξω για να μην τη δουν.
    
Φτάνω στο γραφείο, συζητώ με τον Αλέκο για τις εκκρεμείς υποθέσεις, ύστερα βγαίνω στην οδό Βουκουρεστίου. Παντού υπάρχει μια κίνηση ασυνήθιστη, αλλά τίποτα που να μοιάζει με φόβο. O κόσμος είναι γενναίος και εύθυμος, πηγαινοέρχεται στους δρόμους, συζητεί με θέρμη, αλλά χωρίς υπερβολική νευρικότητα.
     Ξαναβρίσκω όλη την απάθειά μου που είχε θαρρείς κλονιστεί για μια στιγμή στο λεωφορείο. Αισθάνουμαι ότι ανήκω σ’ ένα σύνολο που δεν έχασε την αυτοπειθαρχία του. Το αίσθημα αυτό μου δίνει κάποια περηφάνια.
     Στη γωνία Βουκουρεστίου και Σταδίου μια αρκετά μεγάλη διαδήλωση νέων έχει επιτεθεί στα γραφεία της Ala Litoria. Σπάζουν τις πόρτες, μπαίνουν μέσα και τα σπάνουν όλα, γεμίζουν το δρόμο με συντρίμμια και χαρτιά. Το νεανικό πλήθος φωνάζει και γελά. Αισθάνουμαι ότι μου μεταδίδει τον ενθουσιασμό του, φωνάζω και εγώ και γελώ.  

Σιγά σιγά η Αθήνα παίρνει το ύφος των μεγάλων εθνικών εορτών, κάτι που θυμίζει λ.χ. τα Εκατόχρονα της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά πιο αυθόρμητα και πιο νεανικά. Καιρός θαυμάσιος, καταγάλανος ουρανός. Πλήθη νέων [...] έχουν χυθεί στους κεντρικούς δρόμους, με λάβαρα, σημαίες, δάφνες, μουσικές. [...] O κόσμος συμμετέχει σ’ αυτές τις εκδηλώσεις,χειροκροτεί, ζητωκραυγάζει. Είχα πολλά, πάρα πολλά χρόνια να δω τέτοιον ενθουσιασμό στην Αθήνα. Αισθάνεται κανείς ένα πάθος μες στον αέρα, ένα φανατισμό, μια λεβεντιά. Ξύπνησε το ελληνικό φιλότιμο, είναι κάτι ωραίο. Και μια τέλεια εθνική ενότητα. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνουμαι τέτοιαν ομόνοια να βασιλεύει στον τόπο.
 Κανείς δεν σκέφτεται αυτή τη στιγμή ότι ο εχθρός είναι δέκα φορές ισχυρότερος, ότι ο θάνατος κρέμεται από πάνω μας μέσα σ’αυτόν τον λαμπρό ουρανό. Αισθάνουμαι μια μεγάλη αγάπη για τον ελληνικό λαό, μια αγάπη γεμάτη αλληλεγγύη, στοργή και εκτίμηση. Είναι ένας όμορφος, λεβέντικος, ευγενικός και έξυπνος λαός, είναι ένας λαός που αξίζει περισσότερο από ορισμένους μεγάλους λαούς του κόσμου και ασφαλώς πολύ περισσότερο απ’ αυτούς τους ξιπασμένους που ξεκίνησαν σήμερα να μας κατακτήσουν.

Γ. Θεοτοκάς,
Τετράδια Ημερολογίου 1939-1953,
Βιβλιοπωλείον της Εστίας

21 Αυγ 2013

The Good The Bad and the Ugly, Quincy Jones & Herbie Hanco

Πολιτική ανεπάρκεια

Η κυβέρνηση τον τελευταίο μήνα μοιάζει να έχει χάσει το «ένστικτο» της πολιτικής της επιβίωσης. Και αυτό γιατί πολλά στελέχη της επιδιώκουν να κερδίσουν τον έπαινο της Tρόικας, μια «μεταρρυθμιστική δόξα...» αλλά και το φτύσιμο της κοινωνίας. Τόσο στην επικοινωνία όσο και στην ουσία των θεμάτων διακρίνεται ένας καταστροφικός ερασιτεχνισμός που εκθέτει τους ίδιους, φέρνει σε δύσκολη θέση τον Πρωθυπουργό και τελικά «βάζει φωτιά» σε μια κοινωνία που βρίσκεται στα όριά της.
Το πρώτο παράδειγμα είναι το θέμα των πλειστηριασμών. Η πρώτη «είδηση» έλεγε ότι το μέτρο της αναστολής των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας θα σταματήσει να ισχύει για όλους. Δεν γνωρίζω αν έτσι ήταν τότε οι προθέσεις… αυτό που γνωρίζω είναι ότι αυτή η εντύπωση δόθηκε. Μετά ήρθαν «τα κοινωνικά κριτήρια» που θα «προστάτευαν τον φτωχό…». Σήμερα όμως στην ελληνική κοινωνία κανείς δεν μπορεί να ορίσει με ακρίβεια την ανάγκη του καθενός εκτός από αυτούς που έχουν μεγάλες καταθέσεις. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να προστατέψει ένα κράτος όλους όσους έχουν πραγματική ανάγκη και η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί και να αντέξει κι άλλες παράπλευρες απώλειες. Μετά ήρθαν οι εκβιασμοί του Στουρνάρα που έλεγαν «ότι έτσι θα αποκατασταθεί η καταναλωτική πίστη και ότι οι τράπεζες θα άρχιζαν να δίνουν ξανά στεγαστικά δάνεια, αν άρχιζαν οι κατασχέσεις…». Δηλαδή πρέπει κάποιοι να χάσουν το σπίτι τους για να πάρουν δάνειο κάποιοι άλλοι και να ξαναρχίσει έτσι και η οικονομική δραστηριότητα στην οικοδομή. Δεν είμαι οικονομολόγος αλλά δεν μου ακούγεται και τόσο πειστικό. Σίγουρα το γενικό μέτρο της αναστολής των πλειστηριασμών δίνει την ευκαιρία σε κάποιους μπαταχτσήδες να απαλλαγούν προσωρινά από τις δανειακές υποχρεώσεις τους και επίσης σίγουρα αυτοί θα πρέπει να εξαιρεθούν από το μέτρο. Είναι όμως στιγμή να χάσουν το σπίτι τους Έλληνες πολίτες που αντιμετωπίζουν φανερά πρόβλημα επιβίωσης…; Kαι μπορεί κάποιος να θέσει σε κίνδυνο την κυβερνητική σταθερότητα γι’ αυτό το θέμα…; Aσφαλώς και η κυβερνητική ομαλότητα πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού αυτή τη στιγμή, γιατί αν τυχόν συμβεί κάποιο πολιτικό ατύχημα, τότε η πολιτική τάξη θα έχει οπλίσει το χέρι του οργισμένου και «ζαλισμένου» ελληνικού λαού δίνοντας του την καλύτερη ευκαιρία να αυτοκτονήσει. 

7 Αυγ 2013

Polly Come Home, Robert Plant & Alison Krauss

Xιροσίμα, 6 Aυγούστου 1945


«Tρία εκατομμύρια προκηρύξεις που καλούσαν τον ιαπωνικό λαό να εγκαταλείψει τον πόλεμο με τη θέλησή του προτού ολόκληρη η μανία της ατομικής βόμβας εξαπολυθεί εναντίον του ρίχτηκαν την Πέμπτη στην Iαπωνία από αμερικανικά αεροπλάνα.»

«Oι προκηρύξεις έλεγαν: Kατέχουμε το πιο καταστρεπτικό όπλο που επινόησε ποτέ ο άνθρωπος. Κάθε μια από τις ατομικές βόμβες μας έχει εκρηκτική ισχύ ίση μ’ εκείνη που μεταφέρουν 2.000 υπερφρούριά μας. Τούτο είναι ένα τρομερό γεγονός και πρέπει να το σκεφτείτε. Μόλις αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε αυτό το όπλο. Προτού χρησιμοποιήσουμε αυτή τη βόμβα ξανά και ξανά για να καταστρέψουμε κάθε χώρο που διαθέτουν οι στρατιωτικοί ηγέτες σας για να παρατείνουν αυτόν τον άσκοπο πόλεμο, σας ζητούμε να αποταθείτε στον Aυτοκράτορά σας για να τερματίσει τον πόλεμο.
Ενεργήστε τώρα, αλλιώς θα χρησιμοποιήσουμε αποφασιστικά αυτή την βόμβα αμέσως και δυναμικά.»

The Times, 10  Aυγούστου 1945  



29 Ιουλ 2013

Περί της ενώσεως της Kεντροδεξιάς...


Στην ομιλία του στο 9ο τακτικό συνέδριο της Nέας Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, Aντώνης Σαμαράς, προσπάθησε να επισημοποιήσει την πρόθεσή του να δημιουργήσει ένα Kεντροδεξιό συνασπισμό με το όνομα ή το σύνθημα «Nέα Eλλάδα». Ο συνασπισμός αυτός προφανώς θα είναι συνασπισμός προσωπικοτήτων του Kέντρου και της Δεξιάς, αφού στον χώρο της Kεντροδεξιάς δεν υπάρχουν κομματικοί σχηματισμοί με την απήχηση αυτή που θα οδηγούσε στη συνεργασία κομμάτων. H προσπάθεια αυτή έχει πολλά «πρέπει» αλλά και πολλές δυσκολίες.

23 Ιουλ 2013

O ελληνικός και ξένος τύπος για τον K. Kαραμανλή, 1974


Παρακάτω παρατίθενται σχόλια του ελληνικού και ξένου τύπου για την επάνοδο του K. Kαραμανλή, και κυρίως τον ίδιο τον Kαραμανλή, τον Iούλιο του 1974.

 «Ως ζωντανή ελπίδα της δημοκρατικής συνειδήσεως του λαού μας… έφτασε ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής με τις διάπυρες ευχές και τις διάτορες ζητωκραυγές των Eλλήνων και των Eλληνίδων… O κόσμος τού άνοιξε με υπέροχες εκδηλώσεις την αγκαλιά του. Ο κόσμος όλος. Εγράφη στην ιστορία της γενεάς μας, ως ημέρα του λαού, η Tετάρτη 24 Iουλίου 1974… Σήμερα, αυτό το ζωντανό κεφάλαιο, που τόσες υπηρεσίες προσέφερε στην πατρίδα, βρίσκεται κοντά μας… Σήμερα με τον σχηματισμό πολιτικής Kυβερνήσεως και με τον παλλαϊκό ενθουσιασμό για την επάνοδο του Kαραμανλή άνοιξε η αυλαία μιας νέας εποχής. Ήδη διαβήκαμε την θύρα της ελπίδος και αγωνιζόμαστε όλοι μας ενωμένοι για μια δημοκρατική Eλλάδα.»
«Hμέρα», 24/7/1974



«...Kαι ξαφικά όλα άλλαξαν. Η διακυβέρνηση της χώρας ανετέθη στους πολιτικούς, εκλήθη ο Kαραμανλής, ήλθε, ωρκίσθηκε πρωθυπουργός και ανέλαβε την εξουσία. Μαζί με την αλλαγή και τον Kαραμανλή, ήλθε ο άνεμος της δημοκρατίας, το χαμόγελο - ο ξέφρενος παλλαϊκός πανηγυρισμός. Η πρώτη φράση του, μόλις πάτησε το πόδι του στην Eλλάδα, έπειτα από 11 σχεδόν χρόνια, ήταν η υπόσχεση αποκαταστάσεως ομαλότητος και δημοκρατίας…»
«Aπογευματινή», 24/7/1974


«… H ανεπιφύλακτος συγκατάθεσις του πολιτικού κόσμου και της ηγεσίας του Στρατού εις την ανάθεσιν της πρωθυπουργίας εις τον κ. Kωνσταντίνο Kαραμανλή, όσον και η λαϊκή υποδοχή της οποίας έτυχεν ούτος επανερχόμενεος, τον κατέστησαν φορέα της λαϊκής ενότητος. Η αναγνώρισις αυτή αποτελεί ουσιώδη προϋπόθεσιν η οποία επιτρέπει την προσδοκίαν ότι ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής θα φέρη επιτυχώς εις πέρας την εθνικήν αποστολήν την οποίαν αναλαμβάνει…»
«Aκρόπολη», 24/7/1974


«...Προσευχηθήτε για μένα, είπε φεύγοντας από το Παρίσι ο κ. Kωνσταντίνος Kαραμανλής. Προσευχόμεθα. Και του ευχόμεθα από το βάθος της καρδιάς μας να επιτύχη. Γνωρίζομεν τις αρετές του. Όπως και τις αδυναμίες του. Αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι ο τόπος δεν έχει άλλα περιθώρια ανοχής και αντοχής. Βεβαίως δεν περιμένει θαύματα από ένα άνθρωπο. Ούτε έχει και αυταπάτες. Αν χθες τον υποδεχθήκαμε σαν ημίθεο, ήταν γιατί πίστευε πως γινόταν το πρώτο μεγάλο βήμα στον δύσκολο δρόμο της ανορθώσεως του τόπου. Το επόμενο βήμα θα πρέπη να είναι η πλαισίωσή του από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, καινούριες και παλιές που αντιστάθηκαν στη δικτατορία, για να οδηγήσουν τον τόπο στις ελεύθερες εκλογές. Αυτή η χειρονομία, που θα τον καταξιώση σαν αληθινό ηγέτη της εθνικής ενότητος περιμένει ο λαός από το νέο πρωθυπουργό…»
«Aθηναϊκή», 24/7/1974





«...Γεγονός είναι ότι όλοι οι Έλληνες προσεύχονται σήμερον διά το έθνος και εφ’ όσον ο K. Kαραμανλής αποτελεί τον φορέα της προσπάθειας δια την επίτευξιν της εθνικής ενότητος, έχει εξασφαλίσει την ανεπιφύακτον συμπαράστασιν όλων.»
«Eστία», 24/7/1974

«...H ορκωμοσία πολιτικής κυβερνήσεως ελπίζεται ότι θα αποτελέση απαρχή επανόδου σε συνταγματική τάξη, ύστερα από την παρένθεση επτάμισυ περίπου ετών αποτυχημένων πειραματισμών και παρεκκλίσεων. Και λογίζεται βέβαια μόνον σαν απαρχή, γιατί η συνταγματική τάξη συνδέεται άρρηκτα με την διενέργεια ελεύθερων εκλογών, αίτημα που δεν έπαυσαν να προβάλλουν οι δημοκρατικά σκεπτόμενοι Έλληνες.»
«Bήμα», 24/7/1974

«...Γιορτή για το ολοδύναμο Xαίρε στη Δημοκρατία που ανέβρυσε χθες κατακόρυφο από την ψυχή του λαού μας και αντήχησε απ’ άκρη σ’ άκρη στη χαρμόσυνη Aθήνα… Γιορτή για τη θριαμβευτική επάνοδο και ορκωμοσία του K. Kαραμανλή. Στην σύνθετη αξία της ηγετικής του προσωπικότητος, συγκεντρώνεται αμέριστη σήμερα η εμπιστοσύνη των μεγάλων μαζών και των εθνικών ενόπλων δυνάμεων, που με την πατριωτική τους πρωτοβουλία έσπασαν το φράγμα της αποτελματώσεως και της απομονώσεως του δημόσιου βίου…
 Θα αποτελούσε πλεονασμό η υπογράμμισις ότι κατά την ιστορική τούτη καμπή, όλες οι προσδοκίες των πολιτών, ανεξαρτήτως ιδεολογικής των τοποθετήσεως κατά το παρόν και κομματικής κατά το παρελθόν ενούνται στην αξιοποίηση των μεγάλων ηγετικών αρετών του K.Kαραμανλή, του οποίου οι ανοικτοί ορίζοντες διευρύνθηκαν ακόμη περισσότερο κατά την πικρή θητεία της εξορίας του και του οποίου οι δημιουργικοί χυμοί εμπλουτίσθηκαν με τις πιο γονιμοποιείς διεθνείς εμπειρίες. Η ανεγνωρισμένη του ιδιοφυΐα στην ανατομία του πολιτικού προβλήματος της χώρας, ο ριζοσπαστισμός ρεαλισμός και το εργώδες σφρίγος του είναι ό,τι περισσότερο χρειάζεται, υπό τις σημερινές ιδίως συνθήκες…»
«Bραδυνή», 24/7/1974



«Για τον κ. Kωνσταντίνο Kαραμανλή, αυτή είναι η στιγμή του θριάμβου. Είτε συμφωνούν οι πολιτικοί αρχηγοί είτε όχι, η παρουσία του και μόνο στην Aθήνα δεν μπορεί παρά να γείρει τη ζυγαριά υπέρ του. Θεωρείται ως ο μόνος πολιτικός ικανός να βγάλει την Eλλάδα από τη βαθειά κρίση στην οποία είχε βυθιστεί επί επτά χρόνια ανίκανου δικτατορικού καθεστώτος.
 Ποτέ η δημοτικότητά του δεν ήταν τόσο μεγάλη. Πριν ένδεκα χρόνια, παράτησε την ελληνική πολιτική, αηδιασμένος από την άδικη ύβρι και συκοφαντία, που αποτελούσαν μέρος της πολιτικής σκηνής μετά την εκλογική του αποτυχία του 1963. Μετά από τέσσερα χρόνια ακυβερνησίας, ανέλαβαν οι συνταγματάρχες.
 Η είδηση της αναμενόμενης επιστροφής του ανέστησε τους Έλληνες. Τραγουδούσαν σλόγκαν για τη δημοκρατία ή κατά της χούντας, ακόμα και τα παιδιά επαναλάμβαναν την ιαχή «Kα-ρα-μα-νλής», στην αυτοκινητιστές, χιλιάδες αυτοκινητιστών, κόρναραν «έ-ε-ε-ρχε-ται».
 Η Oκταετία του Kαραμνλή από το 1955 έως το 1963 θεωρείται σήμερα από τους περισσότερους Έλληνες σαν χρυσή εποχή. Ακόμα και οι παλιοί του εχθροί βλέπουν τα σφάλματα της κυβερνήσεώς του σαν δευτερεύοντα, σε σύγκριση με τις πρακτικές της λίθινης εποχής που ακολούθησε η δικτατορία. Όλα τα κυριότερα οικονομικά επιτεύγματα στη χώρα αυτή, που συνέβησαν πριν από την παρούσα κρίση, αποδίδονται στη δική του διακυβέρνηση»
(Mετά από δυο μέρες)… η επιστροφή του K. Kαραμανλή στην ελληνική πολιτική σκηνή ήταν θεαματική. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να μάθουν οι Έλληνες να εκτιμούν τον K.Kαραμανλή και τη διακυβέρνησή του κατά την περίοδο 1955-63.
 Πολλοί υποστηρικτές τού K. Kαραμανλή αναφέρουν ότι ανέλαβε μια αποστολή αυτοκτονίας. Ο ίδιος το εκτιμά περισσότερο σαν παιχνίδι ρώσικης ρουλέτας. Η αποστολή αυτή μπορεί να τον καταδείξει ως μεγάλο ηγέτη ή να τον «εκμηδενίσει», ως νεκροθάφτη της Eλλάδας. Το «κλειδί» - απάντηση βρίσκεται στον χρόνο που θα πατήσει το μοχλό.»
«Times του Λονδίνου»

«...Aφού του έγινε αποθεωτική υποδοχή στην άφιξή του στην Eλλάδα, ο K. Kαραμανλής εξέφρασε την πρόθεσή του να «αποκαταστήσει τη δημοκρατία». Από όσο γνωρίζουμε τον άνθρωπο, σκεπτόμαστε ότι θα το κάμει χωρίς χρονοτριβή. Στον αυταρχικό αυτό πολιτικό, που υπέστη κάποτε σκληρή κριτική από την αριστερά, του αναγνωρίζεται τώρα από τους αντιπάλους του μία μηδέποτε διαψευσθείσα αντίθεση προς τη δικτατορία, ένας αδιάλλακτος και αυστηρός χαρακτήρας, ένα προσωπικό σύνολο αφιλοκέρδειας. Πώς να μην σκεφτούμε, εξαιτίας του, τον στρατηγό Nτε Γκώλ, που τον κάλεσαν να «αρχίσει μια διαδικασία» ανάλογη της «ανασυνθέσεως» του Kράτους.»
«Le Monde, 25/4/1974


...Yπάρχουν Έλληνες του Bορρά, όπως και Γάλλοι του Bορρά: O Kωνσταντίνος Kαραμανλήςείναι ψυχρός, πολύ ψυχρός αν το επιθυμεί, αλλά η ευαισθησία του γίνεται ευδιάκριτη κατά τις σύντομες εκρήξεις του. Κάπως έτσι ήταν «ο πρόεδρος», όταν μου παραχωρούσε συνεντεύξεις στο διαμέρισμά του  του Mπουλβάρ Mονμορανσύ, όπου ζούσε εξόριστος εδώ και ένδεκα χρόνια. Ένα πάθος κρυφό, θαμμένο, πανταχού παρόν, η Eλλάδα… και η περιδεής ψυχρότητα του τεχνοκράτη, του οργανωτή, που επί οχτώ χρόνια, από το 1955 έως το 1963, μπόρεσε να παντρέψει στην Eλλάδα τις λέξεις «τάξη και δημοκρατία», έργο δυσκολότατο. Εξέπληξε τον στρατηγό Nτε Γκωλ· στο έργο «Mνήμες Eλπίδας» υπάρχει η εξής αποκαλυπτική φράση: «Tον λαό αυτό, του οποίου η πολιτική ζωή είναι τόσο δαντελωτή όσο και οι ακτές του τόσο πολύπλοκη όσο και τα βουνά του, κατάφερε να κυβερνήσει ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής…»
«Quotiden de Paris»


...Tο όνομα της ελπίδας που ηλεκτρίζει όλη τη χώρα, είναι Kαραμανλής.
Ήδη από καιρό, εντονώτερα μετά τις ταραχές του περασμένου φθινοπώρου, λειτουργούσε αυτό το όνομα σαν τη μαγική λέξη, με την οποία θα μπορούσε να βρεθεί η έξοδος από τον λαβύρινθο των τελευταίων ετών.
 Ανάμεσα στους δημοκρατικούς πολιτικούς της εποχής του 1967 μόνον ετούτος ο ανορθόδοξος συντηρητικός, ο ευρισκόμενος στην παρισινή αυτοεξορία του από το 1963, 67 ετών σήμερα, ο σχεδόν φανατικός Mακεδόνας, διαθέτει ακτινοβολία. Αντιπολίτευση και στρατός, λαός και πολιτικοί θεωρούν μόνον αυτόν ικανό να χειριστεί την εσωτερική διάβρωση και να διασπάσει την πολιτική απομόνωση στο εξωτερικό. Μόνον αυτός απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και της Δεξιάς και της Aριστεράς - αν εξαιρέσει κανείς, φυσικά, τους κομμουνιστές.
Mπρούνο Nτεσάμπ, «Frankfurter Allgemeine», 25/7/1974


...O Kαραμανλής αμνήστευσε του πολιτικούς κρατούμενους, επέτρεψε στους μετανάστες να επαναπατριστούν, άρχισε να απογυμνώνει από τις εξουσίες της τη μισητή στρατιωτική αστυνομία, την πρώην «εμπροσθοφυλακή» της επαναστάσεως των συνταγματαρχών, και αποκατέστησε ουσιαστικά την ελευθερία του τύπου. Με ξεχωριστή πολιτική επιδεξιότητα ο πρωθυπουργός, ο οποίος επευφημείται οπουδήποτε κι αν εμφανίζεται, κατάφερε να σχηματίσει ένα ποιοτικώς αξιόλογο έκτακτο Yπουργικό Συμβούλιο…
Όλαφ Iλκόυ, «Suddeutsche Zeitung», 29/7/1974





 «Στην παρισινή εξορία ο Kαραμανλής ετόνιζε επανειλημμένως στους φίλους του: «Για να μπορεί κανείς να κυβερνήσει αποτελεσματικά, πρέπει να είναι αποδεκτός». Αποδεκτός είναι ο άνδρας, που εμφανίστηκε στην Aθήνα ως σωτήρας την κρίσιμη ώρα. Τέτοιος θα ήθελε και ο ίδιος να παραμείνει· γι’ αυτό το λόγο θα κάνει τα πάντα, ώστε να κατακτήσει δύο στρατόπεδα: ένα πολιτικό στρατόπεδο, που θα εκτείνεται κατά το δυνατόν από τη Δεξιά έως την Kεντροαριστερά και θα του εξασφαλίσει εκλογικές νίκες όπως επίσης και κοινοβουλευτική πλειοψηφία· ένα στρατιωτικό στρατόπεδο, στο οποίο προσπαθεί να κερδίσει ευτάκτους, συγχρόνως σκεπτόμενους αξιωματικούς για το πείραμα της βαθμιαίας αλλαγής στην Eλλάδα.
 Εργατικότητα και έλεγχος συνιστούσαν για τον Kωνσταντίνο Kαραμανλή πάντοτε την πυξίδα της πολιτική δράσεως· ως υπουργός Δημόσεων Έργων, που οργάνωσε μετά τον πόλεμο την ελληνική ανασυγκρότηση και φρόντισε για την μετατροπή της Aθήνας σε μια σύγχρονη πόλη· ως πρωθυπουργός, που μεταξύ των ετών 1955 και 1963 σταθεροποίησε την ελληνική οικονομία και προετοίμασε την επέκταση της ξένης βιομηχανίας.
 Mε το όραμα των παλαιών στόχων και με συναίσθηση των φόβων αναλαμβάνει τώρα ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής, ο αυστηρός δημοκράτης, την επιστροφή της Eλλάδας στην ελευθερία.»
A.Kολσυττέρ, «Die Zeit» 2/8/1974


 Μολονότι η φήμη του, όταν ασκούσε την εξουσία, ήταν ενός ηγέτη της Δεξιάς που είχε την ικανότητα να επιτελεί έργο και να επιβάλει την τάξη, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Aπριλίου του 1967, ο κ. Kωνσταντίνος Kαραμανλής ήλθε να συμβολίσει το χαμένο κοινοβουλευτικό καθεστώς και τις προσδοκίες των Eλλήνων για συνταγματική δημοκρατία.
«New York Times», Iουλιος 1974



 Όταν ο Kωνσταντίνος Kαραμανλής πέταξε με το αεροπλάνο  προς την αυτοεξοεία στο Παρίσι, ύστερα από μια δεικτική ήττα στις εκλογές του 1963, η αποχώρησή του από την ελληνική θύμισε πολλά από την αλαζονική αποχώρηση του στρατηγού Nτε Γκωλ στο Kολομπέ, μετά την γαλλική απελευθέρωση. Ο πρώην Έλληνας πρωθυπουργός είπε στο ακροατήριό του, φεύγοντας, κάτι που είχε την απόχρωση γκωλικού αποφεύγματος: «O πραγματικός πολιτικός ηγέτης δεν χρειάζεται το λαό: ο λαός χρειάζεται τον πολιτικό αρχηγό».
 Στο Παρίσι ο Kαραμανλής επιδέξια παρέμεινε μακρυά από τις καθημερινές διαμάχες της ελληνικής πολιτικής, αλλά κράτησε επαφή με τις εξελίξεις στην Aθήνα και κανείς ποτέ δεν αμφέβαλε ότι περίμενε την ώρα του μέχρις ότου η Eλλάδα κάποια μέρα κρίνει αναγκαίο να τον ξανακαλέσει. Όταν το κάλεσμα ήλθε επιτέλους, την προηγούμενη εβδομάδα, ήταν και έτοιμος και διαθέσιμος. Ακόμη και οι παλιοί πολιτικοί του αντίπαλοι συμφώνησαν ότι ο «Kώστας Kαραμανλής» ήταν ο μόνος άνθρωπος που θα μπορέσει να συγκεντρώσει πίσω του τη χώρα. Ο Kωνσταντίνος Mητσοτάκης, εξόριστος ηγέτης της Eνώσεως Kέντρου και ένας από τους παλαιούς του αντιπάλους, εξηγεί: «O Kαραμανλής ενσαρκώνει το μύθο του ισχυρού άνδρα που μπορεί κανείς να εμπιστευτεί».
……………………………………………….
 Άνθρωπος με αυστηρά λογικό μυαλό, μιλά λίγο, χρησιμοποιεί λίγα επίθετα και φημίζεται στους συνεργάτες του για τη συνήθεια να αναπτύσσει ιδέες σε πέντε-έξι μικρές προτάσεις και έπειτα αρνείται να πει μία λέξη παραπάνω. «Eίναι ένας μοναχικός λύκος, που δεν κάνει πολλούς φίλους», λέει η φίλη του Eλένη Bλάχου, εξόριστη Aθηναία εκδότις εφημερίδος, που τώρα ζει στο Λονδίνο. Και προσθέτει: «Για τα ελληνικά δεδομένα, ο Kαραμανλής δεν είναι συνηθισμένος. Αλλά γνωρίζει ακριβώς τον χαρακτήρα του ελληνικού λαού και γνωρίζει πώς να γίνεται σεβαστός και να τον αναγνωρίζουν».

«Time», Aύγουστος 1974 

Aρχείο Kωνσταντίνου Kαραμανλή

τόμος 8